FITFABRIEK DE BAARD// Verhaal - PT & Trajecten
Thara van Dronkelaar
"Ze zagen niet wat ik niet meer kon. Ze zagen wat ik nog wel kon worden."
Hoe Thara vanuit een rolstoel stap voor stap haar leven terugwon
Voor Thara (31) draait het leven om haar gezin. Samen met haar partner heeft ze twee kinderen van 11 en 9 jaar. Omdat haar partner als internationaal vrachtwagenchauffeur én DJ veel van huis is, rust een groot deel van de dagelijkse zorg op haar schouders. Ze is degene die thuis de rust bewaart, de planning maakt en ervoor zorgt dat alles blijft draaien. Dat doet ze met liefde, want zorgen voor anderen zit in haar karakter. Ze is iemand die niet snel opgeeft en altijd vooruit wil. Tot het leven onverwacht een totaal andere wending nam.
Door een incomplete dwarslaesie belandde Thara van de ene op de andere dag in een rolstoel. Ineens waren de meest vanzelfsprekende dingen niet meer vanzelfsprekend. In het ziekenhuis voelde ze zich vooral patiënt. Ze werd bekeken vanuit haar beperking, terwijl zij juist behoefte had aan iemand die verder keek dan haar medische dossier. Ze zocht geen medelijden en ook geen mensen die haar voorzichtig zouden behandelen. Ze zocht iemand die haar weer als Thara zag en haar zou uitdagen om alles uit zichzelf te halen.
Meer zien dan een beperking
Tijdens haar zoektocht bezocht Thara verschillende sportscholen, maar overal leek de rolstoel als eerste binnen te komen en zij pas daarna. De aandacht ging vooral uit naar wat niet meer mogelijk was. Dat voelde voor haar niet goed. Ze wist dat er nog veel meer in haar zat, maar ze had iemand nodig die daarin durfde te geloven.
Via een bericht kwam ze in contact met Ralf. Zijn reactie was kort en duidelijk: "We gaan ervoor." Dat was precies wat Thara nodig had. Vanaf de eerste training draaide het niet meer om haar beperking. Natuurlijk stond de rolstoel er, maar die bepaalde niet de training en al helemaal niet wie zij was. Ze was geen patiënt meer, maar gewoon Thara.
Iedere beweging telt
"Bij de Fitfabriek zagen ze niet mijn rolstoel. Ze zagen mij."
De eerste trainingen waren misschien niet spectaculair, maar ze waren wel ontzettend belangrijk. Omdat Thara vanuit haar rolstoel bokste, ging Ralf zelf op een box zitten zodat ze elkaar op gelijke hoogte konden aankijken. Vanaf dat moment werd er niet gedacht in beperkingen, maar in mogelijkheden. Samen gingen ze aan de slag met haar rompstabiliteit, haar rug en haar buikspieren. Juist die spieren waren door het langdurig zitten sterk verzwakt, waardoor zelfs een goede zithouding veel energie kostte.
Iedere training draaide om het opnieuw leren samenwerken van haar lichaam. Dat vroeg enorm veel geduld. Vooruitgang zat niet in grote stappen, maar in kleine signalen. Soms voelde Ralf tijdens een oefening al dat een spier weer begon te reageren, terwijl Thara zelf nog dacht dat er niets gebeurde. Hij zag vooruitgang vaak eerder dan zijzelf en bleef haar daarvan overtuigen. Dat gaf vertrouwen om door te gaan, ook op de dagen waarop ze het zelf even niet meer zag.
Het moment waarop ze haar knie weer een klein stukje omhoog kreeg, zal ze nooit vergeten. Voor een buitenstaander leek het misschien een minimale beweging, maar voor Thara voelde het als een enorme overwinning. Het bevestigde dat haar lichaam nog steeds kon herstellen en gaf haar de motivatie om iedere training opnieuw alles te geven.
"Iedere centimeter die terugkwam, gaf mij het vertrouwen dat er nog veel meer mogelijk was."
Sport als houvast
Naarmate haar lichaam sterker werd, merkte Thara dat ook haar hoofd veranderde. Sport werd veel meer dan alleen werken aan spierkracht of conditie. Iedere training gaf haar een stukje zelfvertrouwen terug. Ze ontdekte dat bewegen haar hielp om rust te vinden, haar gedachten te ordenen en weer vooruit te kijken. De focus verschoof langzaam van wat ze kwijt was geraakt naar alles wat ze opnieuw aan het opbouwen was.
Dat betekende niet dat iedere dag makkelijk was. Ook Thara kende momenten waarop ze het liefst haar kop in het zand wilde steken. Juist op die momenten wist Ralf precies wat ze nodig had. Soms was dat een coach die haar confronteerde en haar niet liet wegduiken voor haar eigen excuses.
Op andere momenten was het juist een rustig gesprek met een kop thee, waarin eerst ruimte was voor haar verhaal voordat er weer werd getraind. Die combinatie van persoonlijke aandacht en sportieve uitdaging zorgde ervoor dat ze bleef groeien, zowel lichamelijk als mentaal.
Langzaam veranderde haar overtuiging van 'ik hoop dat het ooit weer lukt' naar 'zolang ik blijf bewegen, blijf ik vooruitgaan'. Dat vertrouwen nam ze niet alleen mee de sportschool uit, maar ook haar dagelijks leven in.
Ze leerde opnieuw vertrouwen op haar lichaam en ontdekte dat iedere training haar niet alleen fysiek sterker maakte, maar haar ook hielp om de uitdagingen thuis en in het leven met meer rust tegemoet te treden.
Een plek waar je mag zijn wie je bent
In de loop der jaren werd de Fitfabriek voor Thara veel meer dan een plek om te sporten. Het werd een gemeenschap waar mensen elkaar kennen, waar iedereen zijn eigen verhaal heeft en waar niemand wordt afgerekend op zijn verleden of beperkingen.
Juist doordat zoveel mensen hun eigen rugzakje meebrengen, voelde Thara zich nooit anders of buitengesloten. Er wordt serieus getraind, maar er wordt minstens zoveel gelachen. Successen worden samen gevierd en op moeilijke dagen is er altijd iemand die even naast je komt staan.
Bij de Fitfabriek vond ze niet alleen een coach, maar ook een stok achter de deur. Iemand die haar aansprak wanneer ze dreigde weg te zakken, maar die ook wist wanneer een goed gesprek belangrijker was dan een extra oefening. Die menselijke benadering maakte voor haar misschien wel het grootste verschil.
"Hier hoef ik niets te bewijzen. Ik mag gewoon mezelf zijn."
De blik vooruit
Jaren geleden reed Thara de Fitfabriek binnen in een rolstoel. Vandaag loopt ze weer. Niet omdat haar herstel vanzelf ging, maar omdat ze besloot iedere dag opnieuw in beweging te blijven. Iedere training bracht haar een stap dichter bij het leven dat ze terug wilde. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.
Ze leerde dat herstel niet draait om snelheid, maar om volhouden. Dat je soms eerst tientallen kleine overwinningen nodig hebt voordat de buitenwereld de grote ziet.
Sport is voor Thara inmiddels veel meer dan bewegen. Het is haar anker geworden, de plek waar ze sterker blijft worden, haar hoofd leegmaakt en iedere week opnieuw ervaart hoeveel er mogelijk is als je blijft geloven in jezelf.
Ze weet inmiddels dat haar reis nog lang niet voorbij is, maar dat vindt ze niet erg. Iedere stap vooruit, hoe klein ook, is er één.
Zoals haar eigen motto zegt: “Het leven is een feestje, je moet zelf de slingers ophangen.”
Dat is precies hoe Thara tegenwoordig in het leven staat. Ze kijkt niet meer naar wat ze is kwijtgeraakt, maar naar alles wat ze stap voor stap heeft teruggewonnen.
Haar verhaal laat zien dat echte kracht niet wordt bepaald door de tegenslagen die je krijgt, maar door de keuze om, hoe moeilijk het soms ook is, iedere dag opnieuw in beweging te blijven. Juist daarin vond zij haar vrijheid terug.
"Het leven is een feestje, je moet zelf de slingers ophangen."
Zelf ook de eerste stap zetten? Kom gerust een keer kennismaken bij Fitfabriek De Baard.