FITFABRIEK DE BAARD// Verhaal - Trajecten
"Eigenlijk begon ik met niks."
Geen standaardaanpak, geen snelle oplossingen, maar maatwerk - Terry Groters
Als je Terry Groters vraagt hoe zijn bedrijf is ontstaan, verwacht dan geen gelikt ondernemersverhaal over strategieën, groeiplannen en succesformules. Hij haalt zijn schouders op, glimlacht even en zegt: "Eigenlijk begon ik met niks."
Dat typeert hem misschien wel het beste. Geen grote woorden. Geen borstklopperij. Gewoon doen.
Na acht jaar bij een groot bouwbedrijf in Deventer begon hij samen met zijn zwager voor zichzelf. Niet vanuit een groot pand of met een flinke investering, maar vanuit een schuurtje, een garagebox, wat gereedschap en een gedeelde aanhanger. In de weekenden pakten ze allerlei kleine klussen aan. Juist die afwisseling vond Terry mooi. Waar hij op grotere bouwprojecten vaak hetzelfde werk deed, kreeg hij nu rechtstreeks contact met klanten en zag hij een project van begin tot eind ontstaan.
Langzaam groeide het werk. De ene klant bracht de volgende mee. Kleine verbouwingen werden grotere verbouwingen. Uiteindelijk kwamen er complete woningen bij. Na een jaar of vijf begon Terry verder vooruit te kijken. Hij zag mogelijkheden om personeel aan te nemen en het bedrijf verder uit te bouwen. Zijn zwager keek daar anders naar. Voor hem was het goed zoals het was. "We wilden allebei iets anders. Dat is prima. Alleen moest ik toen wel zelf verder." En dus ging hij alleen verder.
Een oude koeienstal werd zijn eerste echte bedrijfsruimte. Niet omdat het zo'n droomlocatie was, maar omdat het werkte. Vanuit die stal bouwde hij verder aan zijn bedrijf. Overdag stond hij op de bouwplaats. 's Avonds begon het tweede deel van zijn werkdag. Offertes maken, materialen bestellen, nieuwe opdrachten binnenhalen, planningen maken en facturen versturen. "Ik werkte eigenlijk altijd."
Dat klinkt zwaar, maar Terry vertelt het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Want dat was het ook, tenminste, voor hem. Pas later realiseerde hij zich hoeveel druk hij zichzelf jarenlang had opgelegd.
"Ik werkte eigenlijk altijd."
Doorgroeien
Zijn bedrijf groeide door. Er kwamen mensen bij. Eerst vakmensen buiten, later ook ondersteuning op kantoor. Die eerste kantoorruimte ontstond letterlijk in de oude melkstal. Daarna werd er een klein kantoor omheen gebouwd. Zo groeide alles stap voor stap verder.
Maar met de groei groeide ook de verantwoordelijkheid en Terry voelde zich overal verantwoordelijk voor. Misschien wel iets té verantwoordelijk. Hij was het type ondernemer dat op zondag nog in de auto stapte als een klant ergens meezat. Ook als het eigenlijk best tot maandag kon wachten. Hij wilde mensen helpen. Problemen oplossen. Klanten tevreden houden.
Kantelpunt
Tot zijn vrouw daar steeds vaker iets van begon te vinden. Die zei op een gegeven moment:
"waarom moet jij altijd degene zijn die gaat?"
Dat waren geen makkelijke gesprekken.
Maar wel belangrijke gesprekken. Want terwijl Terry bezig was met klanten, medewerkers en projecten, draaide het gezinsleven gewoon door. Zijn vrouw zag hoe vaak hij zichzelf wegcijferde voor anderen. Hoe makkelijk hij zijn eigen planning aanpaste als iemand iets van hem vroeg.
Achteraf noemt hij dat een belangrijk kantelpunt. Niet omdat hij minder ging werken. Dat deed hij niet. Nog steeds maakt hij weken van zestig tot zeventig uur, maar hij leerde wel grenzen stellen. Leren dat niet iedere vraag direct een antwoord hoeft te krijgen. Leren dat niet ieder probleem zijn probleem hoeft te zijn. En misschien nog wel belangrijker: leren dat thuis óók mensen op hem rekenen.
Eerlijk moment
Dat hij zichzelf daarbij een beetje uit het oog verloor, merkte hij pas veel later; tijdens een vakantie. Geen bijzonder moment, geen medische waarschuwing, geen schokkende gebeurtenis, maar gewoon een spiegel en een eerlijk moment.
Hij voelde zich minder fit dan vroeger. Minder energiek. Niet ziek, niet ongezond, maar simpelweg niet de versie van zichzelf die hij kende. Dat gevoel bleef hangen.
"Ik keek naar mezelf en dacht: dit moet anders."
In 12 weken Fit dat moet Terry kunnen!
Via Facebook kwam hij vervolgens bij Ralf van De Fitfabriek terecht. Hij besloot een proeftraining te doen... Gewoon eens kijken, meer niet, maar al tijdens die eerste trainingen werd hij behoorlijk met zichzelf geconfronteerd; niet doordat hij zware gewichten moest tillen, juist niet.
Totdat de verzuring erin schiet. Totdat je handen beginnen te trillen. Totdat je buiten adem bent terwijl je alleen maar even een slok water probeert te nemen.
Hij kan er inmiddels om lachen, maar op dat moment was het behoorlijk confronterend.
Want hoewel sport nooit helemaal uit zijn leven was verdwenen, ontdekte hij hoe snel conditie ongemerkt achteruit kan gaan.
Vroeger voetbalde hij. Al zegt hij zelf dat daar meer talent voor schoppen dan voor voetballen nodig was. Daarna volgden hardlopen en tennis. Dat laatste deed hij jarenlang fanatiek, totdat een hardnekkige tennisarm hem begon tegen te werken. Zelfs nu speelt die blessure nog regelmatig op. Ook kickboksen heeft hij gedaan, vroeger in Eerbeek. "Maar die schenen van mij zijn veel te gevoelig. Dat hoeft niet meer."
Toch bleef bewegen altijd belangrijk. Alleen was het ergens tussen werk, gezin en verantwoordelijkheden naar de achtergrond verdwenen.
Gelijkenissen met Groters Bouwbedrijf
Wat hem aansprak bij De Fitfabriek was niet zozeer het sporten zelf. Het was de manier waarop: persoonlijk, direct en eerlijk.
Eigenlijk precies zoals hij zelf met zijn klanten omgaat. Wanneer iemand hem vraagt wat de beste oplossing voor een woning is, vertelt hij niet wat de klant graag wil horen. Hij vertelt wat hij zelf zou doen. Diezelfde eerlijkheid vond hij terug bij Ralf. Soms confronterend, maar altijd oprecht. "Als iets beter kan, dan zegt hij dat gewoon."
Die overeenkomst gaat verder dan alleen eerlijk advies. Zowel bij Groters Bouwbedrijf als bij De Fitfabriek staat de mens centraal. Er wordt geluisterd, meegedacht en gezocht naar een oplossing die op de lange termijn het beste resultaat oplevert.
Geen standaardaanpak, geen snelle oplossingen, maar maatwerk, duidelijke communicatie en afspraken die worden nagekomen. Of het nu gaat om het bouwen van een woning of het bouwen aan een gezonder en sterker lichaam, de basis is hetzelfde: kwaliteit, vertrouwen en de overtuiging dat een duurzaam resultaat begint met persoonlijke aandacht en een goed plan.
De manier van Ralf werkte voor hem, niet de apps en niet het eindeloos registreren van voeding. Dat probeerde hij nog wel... twee weken, toen was hij er klaar mee. "Dat hele app-gebeuren is niks voor mij."
Wat niet voor Terry werkt
Zijn eetpatroon veranderde daardoor eigenlijk nauwelijks. Nog steeds leeft hij grotendeels volgens het ritme dat hij als timmerman heeft opgebouwd. 's Ochtends vroeg op de zaak. Om tien uur koffie. Rond half één lunch. Avondeten rond zes uur.
Dat ritme zit er na al die jaren gewoon in.
Wat wel werkt voor Terry
Wat wel veranderde, was zijn bewustzijn, zijn beweging en zijn energieniveau. En vooral ook zijn discipline om tijd voor zichzelf vrij te maken. In eerste instantie begon hij met het twaalfwekenprogramma met twee trainingen per week; dinsdag bovenlichaam en vrijdag benen en onderlichaam, een overzichtelijke structuur die goed in zijn drukke agenda paste.
Zijn doel was simpel: Afvallen, maar vooral fitter worden en meer energie krijgen.
Na twaalf weken was hij ongeveer drie kilo kwijt. Niet spectaculair veel, maar tegelijkertijd zag hij zijn armen, benen en buik slanker worden. Door de spiermassa die hij opbouwde, bleef de weegschaal relatief rustig, maar de spiegel vertelde een ander verhaal.
En nog belangrijker: zijn energie vertelde een ander verhaal.
Wat begon als een twaalfwekenprogramma, stopte dan ook niet na twaalf weken. Een half jaar later stond hij er nog steeds. En nog steeds.
Plannen
De trainingen plant hij bewust in de ochtend, hij kent zichzelf inmiddels goed genoeg, na een lange werkdag gaat hij niet meer sporten. Dat weet hij; dus staat het gewoon in de agenda! Anderhalf uur weg van de zaak > Trainen > Douchen > Terug naar het werk.
En juist die afspraak met een trainer blijkt voor hem belangrijk. Een stok achter de deur. Niet omdat iemand controleert of hij komt, maar omdat hij simpelweg zelden afzegt als hij ergens een afspraak voor heeft gemaakt.
Meerwaarde voor Terry
Wat hij nooit had verwacht, was dat De Fitfabriek hem nog iets anders zou opleveren. Ondernemers. Niet in de vorm van netwerkbijeenkomsten, ontbijtsessies of businessclubs. Daar moet hij eerlijk gezegd weinig van hebben, maar wel doordat hij tijdens het trainen steeds vaker bekenden tegenkwam. Mensen uit de regio en ondernemers die hij al kende. Mensen als Ivo, zijn buurman en kameraad, maar ook andere ondernemers die hij door de jaren heen had leren kennen.
Soms ontstaat er een gesprek, soms een nieuwe connectie en soms zelfs werk. Niet omdat iemand daar actief mee bezig is, maar omdat gelijkgestemde mensen elkaar vanzelf tegenkomen.
Toch blijft Terry daarin vooral zichzelf, hij traint liever alleen dan in een groep, hij hoeft niet op de voorgrond. Geen spotlight. Geen aandacht.
"Laat mij maar gewoon trainen."
Misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo goed past bij De Fitfabriek. Omdat het uiteindelijk niet gaat over kilo's, spieren of trainingsschema's. Het gaat over iemand die jarenlang bouwde aan zijn bedrijf, zijn klanten en zijn gezin, en ergens onderweg besloot dat hij óók weer wat aandacht mocht besteden aan zichzelf.
Niet met grote veranderingen, niet met ingewikkelde diëten, maar gewoon door twee keer per week een afspraak te maken die net zo belangrijk werd als iedere andere afspraak in zijn agenda.
En... zoals Terry zelf inmiddels weet:
"Als je ergens consequent aan blijft bouwen, dan zie je uiteindelijk altijd resultaat!"
Ook toe aan twee vaste afspraken per week? Kom gerust een keer meetrainen bij Fitfabriek De Baard.